«ТӨП БАШЫНА УТЫРГАН «ИКЕЛЕ»

Кич буе дәрес әзерләп,

Соң гына йоклап киттем.

Төне буе төшемдә

Икелене кызык иттем:

Портфельгә керәсе килеп,

Әйләнә дә әйләнә.

Имештер, портфельгә кереп,

Көндәлеккә бәйләнә.

Көндәлек һич тә бирешми,

Битләрен бикләп куйган.

Икелегеә урын да юк,

Бишлеләр белән тулган.

Әйләнә дә тулгана ул,

Муеннарын боргалый.

Бер киерелә, бер сузыла,

Көндәлеккә кул сузгалый.

Ә көндәлек серле ачкычын

Биргән бишле кулына.

Ә икеле аны күрми

Төшә портфель юлына.

«Кая киттең, утырта бар,»-

Көндәлеккә ялына.

«Берәр дәрестән соң керәм

Мин синең куенына.»

Портфель бот чабып көлде дә

Икелегә болай диде:

«Әй, син, җүләр, хыялланма,

Бар дәрес әзер инде.

Гомумән, бер дәрескә дә

Синең һич кирәгең юк.

Кит юлымннан, минем тамак

Бүген бишле белән тук!»