КҮЗГӘ КҮРЕНМӘГӘН ДӨНЬЯ… (ЗӨЛФИЯ ЙОСЫФАЛИЕВА ХИКӘЯСЕ)

Сәгать төнге унике тула иде инде. Булат, Азат һәм Диләрә үз бүлмәләрендә, «Discord» аша кычкырыша-кычкырыша, «Карурман аша» дигән яңа татар этно-фэнтези уенының соңгы дәрәҗәсен үтәргә тырышалар иде. Бу уенны Татарстан программистлары ясаган, дип сөйлиләр.

– Булат, сак бул! Сулда – сазлык иясе! Кач! – дип кычкырды Диләрә наушниктан.

– Мин соңгы локациягә җиттем... Өметсезлек сазлыгы бу... – Азатның тавышы кинәт өзелде. Уен исемлегендә аның никмы (псевдонимы) соры төскә калды. Кереш югалды.

Шул ук секундта Булат белән Диләрәнең компьютер экраннары кан кызыл төскә керде, аннары яшел утлар бөтен бүлмәләрне каплап алды. Күзләрне ачканда... алар өйдә түгел иде. Тирә-якта – биек, караңгы имәннәр. Һавада сазлык һәм серле үлән исе борыңга бәрде.

– Азат кайда?! – Диләрә курыккан күзләре белән Булатка карады. Алар үзләренең мәктәп киемнәрендә иде, тик кулларында уендагы тылсымлы артефактлар урынына – гади телефоннар гына.

– Ул биредә, тик сазлык тоткынлыгында, – дигән шомлы тавыш ишетелде.

Үләннәр арасыннан озын бармаклы, маңгаенда нәни генә мөгезе булган Шүрәле сикереп чыкты. Ләкин аның күзләре явыз яна иде.
– Сез минем урманга рөхсәтсез кердегез! Хәзер сезнең дустыгыз мәңгегә Карурман бәндәсе булып калачак. Тиздән сез дә! – дип, ул үткен бармаклары белән балаларга таба үрмәләде.

Булат артка чигенде, тик кинәт аның башына бер уй килде. Бу уен бит татар фольклоры нигезендә ясалган! Димәк, монда Тукай кагыйдәләре эшли.
– Диләрә, Шүрәле беркайчан да үз урманың «минем урман» дими, ул «Карурман» ди ! Бу – чын Шүрәле түгел, бу – Шүрәле кыяфәтенә кергән Убырлы карчык! – дип кычкырды ул.

Шул мизгелдә «Шүрәле» ачудан кычкырып җибәрде һәм чынлап та ямьсез, куак сакаллы Убырлыга әйләнде. Нәкъ шулвакыт агачлар арасыннан чын Шүрәле килеп чыкты. Ул ачулы иде:
– Минем исемне кулланып кешеләрне алдарга кем рөхсәт итте сиңа, Убырлы?! – дип, ул аны үзенең озын бармаклары белән кытыкларга кереште. Убырлы, түзә алмыйча, көлә-көлә урман эченә качты.

Чын Шүрәле балаларга бәллүр күзләре белән карады:
– Сез акыллы балалар икән. Дустыгызны коткарасыгыз киләме? Сазлыкны үтәр өчен Көмеш тарак кирәк. Нәкъ шул тарак кына су өстендә күпер сала ала. Ишеткәнем бар: сезнең дөньяда минем турыда бер җыр бар ди. Шуны җырлагыз, югыйсә Сазлык иясе сезне ишетмәс һәм таракны бирмәс.

Диләрә аптырап калды. Нинди җыр? Шулвакыт ул әдәбият дәресен исенә төшерде. Ул тирән сулап, яңгыравык тавыш белән җырлап җибәрде: – «И туган тел...» Булат та аңа кушылды. Тылсымлы сүзләр яңгырауга, караңгы урман нурга күмелде, үләннәр җемелди башлады.

Алар җырлый-җырлый тирән күл буена килеп җиттеләр. Күл уртасында, яшел су үсемнәр арасында Азат бәйләнгән иде. Су эченнән яшел чәчле гүзәл Су анасы калыкты. Ул җырны тыңлап, елмайды:
– Йөрәгендә үз телен, үз тарихын һәм бердәмлеген саклаган балалар гына Карурманнан җиңүче булып чыга ала, – диде ул һәм аларга җемелдәп торган Көмеш таракны сузды.

Булат таракны алды. Шул ук секундта су өстендә тылсымлы бәллүр күпер ачылды! Диләрә белән Булат йөгереп барып Азатны коткардылар. Өчесе бергә таракка кагылуга, дөнья яшел утка күмелде.

– Балалар, уяныгыз! Мәктәпкә соңга каласыз! – дигән тавышка өчесе дә күзләрен ачты.

Алар... бер бүлмәдә, Булатларның өендә, идәндә йоклап яталар иде. Тәрәзәдән нурлы кояш карый.
– Бу төш идеме? – дип пышылдады Азат, башын тотып. – Андагы Убырлы... куркыныч сыман иде.

Булат өстәлгә карады. Клавиатура янында нәни генә, чын Көмеш тарак ята иде. Ул аны кулына алды. Нәкъ шулвакыт компьютер экранында «Уен үтелде. Сез – чын дуслар һәм Батырлар!» дигән язу җемелдәде.

Бүгенге беренче дәрес – татар әдәбияты иде. Алар парта артына бөтенләй башка күзләр белән утырдылар. Хәзер алар төгәл белә: китаплардагы әкиятләр – гади битләр генә түгел, анда ачкычы үз телең булган тылсымлы зур дөнья яшеренгән.