«СИҢА»

Бер шакыдым... Юк!
Син ишетмәдең.
Ишетмәдең, теләмәдең дә.
Ачкыч таптым, бордым
Син кертмәдең,
Бикләп йөрәгеңне эчеңдә.

Мин җырладым,
Ә син тыңламадың:
Башың бордың, борын җыердың,
Шигырь яздым сиңа –
Укымадың
«Ертып ташла!» – диеп боердың.

Монсы исә шигырь түгел; җыр да,
Поэма да башка язмамын.
Мин яратам сине! Син югында,
Истәлегең – көзне саклармын!